بی نصیب از شادمانی لیک از عمق وجود
چوب دار و حلقه بر حلقوم را حس می کنم

جرممان اینست میخواهیم ما تا ما شویم
ترسها دارد "ولی"...مفهوم را حس می کنم

"سرب" داغ و سینه لبریز از جهانی آرزو
من پیام دختر معصوم را حس می کنم

نقشه ها دارند اوباشان ِ بر ترک ِ موتور
ضربه های مشت را باتوم را حس می کنم

اتهام "دشمنی" بر ما دهد دشمن پرست
در نگاهش میوه ی مسموم را حس می کنم

جايگاه خويش را اندازه دار از حٌسن ظن
با درشتى در سخن شخصى نمي گردد وزين

قافیه در صفوف غم ،گم شده کو نشانه ای
خانه بدوش خسته ام "واژه پناه" می شوم

حس ارادت  مرا رد نکنی بسادگی
مضطرب از عداوت توده ی آه می شوم

داده ام اختیار خود دست دل آنچنان ولی
کودک سرکشم مگر  با تو براه می شوم

دربدرم که سر رسد مهلت بی تو بودنم
ساده سخن: شتاب کن! سخت تباه می شوم

سجده برم به چشم تو تا به برت نشانی ام
با تو چه بی نیاز از سنگ سیاه می شوم

بی تو «بهشت» خالی از جاذبه است بیگمان
با تو  چه دلپذیر اگر غرق گناه می شوم

ماهِ خیال سر رسد عاکفِ بی ستاره را
بی تو اگرچه سائلم با تو چو شاه می شوم

عشق است و بی ریایی اندازه اش چه دانم
آغوش مهربانت بگشا که قد نمایی

در کهکشان چشمت من یک جهان امیدم
حجم تعلقم را باشد رصد نمایی

 
هرجرعه خنده ات را بر سر کشم چو دُردی
دردم اگرچه صدها بر من تو سد نمایی

طوفان عشق از آن دم کوبد قلمرویم را
آرامشم به موجی جزری و مد نمایی

مستی دهد نگاهت دستی بده بدستم
طرح ارادتم را رنگ ابد نمایی

باور نمی نمایم رنجی کشم ز دستت
خوب است در نگاهم حتا که بد نمایی

وقت ستاره چیدن از آسمان چشمت
یاد آرمت که دامن شکل سبد نمایی

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تقدیم به همسایه تر از سایه به من